در این چند مدتی که از حضور انورتان غایب بودهایم، تغییرات گستردهای در حال و هوای درونی حاصل گردیده است و همچنین در اتمسفر برونی، که به مدد نوشتن قصد داریم، آنها را واکاوی کنیم، بلکه لااقل خودمان بفهمیم چه خبر است. کار، کار قربتاً الی الله است و بحمدالله هیچ امید و آرزویی از جیفههای پست دنیوی را دنبال نمیکنیم؛ عامه اگر متمایل بودند خواهند خواند و گر نه، نه؛ کما حال و قول الاصحاب الاولین من البلاغیون.
اما از تغییرات عمده در اوضاع و احوال ما، اهم آنها پذیرش مقالهای در موضوع پایاننامه است، در یک کنفرانس بینالمللی که بالاخره ما را از حال لایعقل رهانیدهاست. گر چه فرمودند، چون اول ژورنالی که آن را چاپ میکند، مینویسد که این مقالات متعلق به کنفرانس هستند و حساب نمره از 19 خواهد بود، اما همین که بالاخره شر دارد از سر کم میشود، خود زیاده عافیتی است. مقالهی ما به امید خدا در ماههای آتی در مجلهی CCIS که انتشاراتِ springer آن را منتشر میکند چاپ میشود.
و اما تغییر مهم دیگر، خرید یک لپتاپ توسط خودم بود که مزایا و عادات نیکو و مبارکی به همراه آوردهاند و انشاء الله منتج به نتایج مبارکتری گردند. از احوال اولیه تنها چیزی که خیلی اینجا را تحت تأثیر قرار داده برودت بیش از جد تجمل است که هماکنون دیگر اندرونی و بیرونی نمیشناسد و همه جا را یخکش نموده است. دمای بیرون را حدود 18- گزارش نمودهاند. برودت حاصل انتخابات را نیز بهشدت تحت تأثیر قرار داده است، چونان که هیچ یک از یخشکنهای مورد استفاده قرار گرفته، تا کنون نتوانسته یخ قطور این مرحله را بشکند. و اما قضای روزگار و قدر کردگار بر آن قرار گرفته است که در این انتخابات که به ضرب کاتیوشا هم نمیتوان در فرم یخ زدهی آن تغییری حاصل نمود، بنده و تنی چند از همراهان، به شدت مشغول آمادهسازی صحنه برای یک تغییر هولناک باشیم. گر چه اخبار اولیه، نشانگر یک تغییر بنیادی در مجلس آتی نیست و لیستهای ثبت نامی نیز آمادگی برای یک تغییر آشکار را نشان نمیدهد. انشاء الله در روزهای آینده، مطالبی بسیار گهربار در ین مکان درج خواهد شد، که گویای احوالات باشد.
پنجشنبه، دی ۲۷، ۱۳۸۶
شنبه، شهریور ۰۳، ۱۳۸۶
دوشنبه، اسفند ۲۸، ۱۳۸۵
زمان
امروز، به عادتِ این چند روزهی اخیر، یک فیلم کرایهای دیدم، با عنوانِ "طوفان ذهن"، که محصول مشترک برزیل و ایتالیاست. نمیدانم چرا، اما هنگام دیدن این فیلم حس عجیبی داشتم. خاطرههای فراوانی از خاطرم میگذشت که اشتراکات بسیاری با تجربههای شخص اول این فیلم داشت.
گرچه من مثل او اهل شیطنت نبودهام و هیچوقت از طرف خانواده مورد بیمهری قرار نگرفتهام، اما با این وجود لحظات فراوانی داشتهام که در آنها از اینکه هیچکس نمیتواند آنچه میگویم را درک کند، یا احساساتم را دریابد، غم و اندوه وجودم را فراگرفته. عمیقاً تنهاییِ اجباریِ انسان را درک کردهام؛ چیزی که به نظرم نمیرسد حتا در هر دنیای دیگری و با هر اسلوب و قوانین دیگری رفعشدنی باشد.
بعضی وقتها به ذهنم میرسه که چقدر ایدههایی که تبدیل به این فیلمها شدن رو میشه با پرداخت بهتر و صرف وقت بیشتر، زیباتر، عمیقتر و بهتر کرد و چیزهای واقعاً جذابی از توشون در آورد.
اما زمان دشمنیه که همیشه خلاقیت رو سرکوب میکنه و معجزه آفریدن رو برای انسان غیرممکن.
گرچه من مثل او اهل شیطنت نبودهام و هیچوقت از طرف خانواده مورد بیمهری قرار نگرفتهام، اما با این وجود لحظات فراوانی داشتهام که در آنها از اینکه هیچکس نمیتواند آنچه میگویم را درک کند، یا احساساتم را دریابد، غم و اندوه وجودم را فراگرفته. عمیقاً تنهاییِ اجباریِ انسان را درک کردهام؛ چیزی که به نظرم نمیرسد حتا در هر دنیای دیگری و با هر اسلوب و قوانین دیگری رفعشدنی باشد.
بعضی وقتها به ذهنم میرسه که چقدر ایدههایی که تبدیل به این فیلمها شدن رو میشه با پرداخت بهتر و صرف وقت بیشتر، زیباتر، عمیقتر و بهتر کرد و چیزهای واقعاً جذابی از توشون در آورد.
اما زمان دشمنیه که همیشه خلاقیت رو سرکوب میکنه و معجزه آفریدن رو برای انسان غیرممکن.
دوشنبه، اسفند ۲۱، ۱۳۸۵
یکشنبه، اسفند ۲۰، ۱۳۸۵
رفته بودیم برای چاپ کارت عقد یکی از اقوام.
یک متنی به ما داده بودند، که کمی عجیب و غریب بود.
آقای چاپچی فرمودند که چرا این متن را می خواهید چاپ کنید؟
گفتم: دستور از مقامات بالاست و ما ملزم به رعایت.
گفت: آخر این متن را خیلیها نمیفهمند.
گفتم: خوب نفهمند، مگر چه میشود.
یک آقایی که تصادفاً دو سه روز قبل از این ماجرا با هم آشنا شده بودیم، آنجا بود. این را که گفتم از خنده داشت میمُرد.
یکبار متن را خواند. گفت راست میگوید، متن بدی نیست.
اشکالی ندارد که بعضی هم نفهمند. به هر حال یک چیزی هست، برای خالی نبودن عریضه.
یک متنی به ما داده بودند، که کمی عجیب و غریب بود.
آقای چاپچی فرمودند که چرا این متن را می خواهید چاپ کنید؟
گفتم: دستور از مقامات بالاست و ما ملزم به رعایت.
گفت: آخر این متن را خیلیها نمیفهمند.
گفتم: خوب نفهمند، مگر چه میشود.
یک آقایی که تصادفاً دو سه روز قبل از این ماجرا با هم آشنا شده بودیم، آنجا بود. این را که گفتم از خنده داشت میمُرد.
یکبار متن را خواند. گفت راست میگوید، متن بدی نیست.
اشکالی ندارد که بعضی هم نفهمند. به هر حال یک چیزی هست، برای خالی نبودن عریضه.
اشتراک در:
پستها (Atom)